.
 Live in the Living Room 12, 15 juni 2003  


12e editie Live in the Living Room
in Amsterdam. Host: Jaap Boots.

Programma:
- Daniël Baars van hip!jesus
- Rob Loeffen van Audiosleeper, en
- Erny Green



Hoor de vogeltjes zachtjes kwetteren achter het muisstille huis

Aan de muur van host Boots hangt een ingelijste Mutations-poster van Beck. Op de piano prijken platenhoezen van bijna vergeelde sterren uit het verleden. De 35 aanwezigen zitten (geboeid) op allerlei zitgerei: van schattige, houten mini-mini-kinderzitjes tot authentiek gestreepte camping-klapstoelen. Er zijn dit keer zelfs staanplaatsen aan de man gebracht.

Daniël Baars van de groep hip!jesus probeert ongestoord zijn gitaar te stemmen, maar de blikken van het gebiologeerde publiek op zijn lip, van Beck aan de muur en van George McCrae op de piano veroorzaken lichte bevingen in zijn ledematen. Zodra zijn intense bruine suikerstemgeluid echter de kamer vult, is het sidderen van kalmte en genot. In lange liedjes die niet vervelen toont de prachtig zingende Baars een spiegel van zijn tintelende ziel, later op de avond subliem bijgestaan door zijn maten Finn en Michiel.

Rob Loeffen van Audiosleeper houdt ook van mijmeren, alleen doet hij dat met een ferme gitaar en een scherpe stem. Ook vanwege de akoestische setting doet zijn voordracht in de verte denken aan Gordon Gano’s Violent Femmes.

De Living Room is muisstil. Het enige geluid dat tijdens de verstilde songs hoorbaar is, is het zachtjes kwetteren van het gevogelte in de achtertuin. Bij Erny Green is dat wel anders. Niet omdat hij de aandacht niet zou kunnen vasthouden. Integendeel, de eveneens met een bronstig stemgeluid gezegende globetrotter uit de Achterhoek lijkt zijn indrukwekkende optreden tot in de puntjes geregisseerd te hebben. Het nummer ‘Mr Neel’s Dance’ is een aangrijpend liefdesverdrietlied, aangekleed als een wanhopig verzoek aan ene Cindy om de hoofdpersoon van het verhaal alsjeblieft niet meer telefonisch te stalken. Vlak nadat het tweede couplet even stilvalt rinkelt Boots’ telefoon (met authentiek jaren zeventig-geluid). Commotie en gegiechel alom. Green wordt er even stil van, om vervolgens zijn smeekbede aan de stalkster te vervolgen.

Het vormt een hilarisch hoogtepunt van een toch al zeer geslaagde avond vol goedheid. Met dank aan Daniël, Vin, Michiel, Rob, Erny, Jaap en de rest van de aanwezigen.