Weergaloos natuurlijk

Het wordt (opnieuw) steeds gekker: als we niet aufpassen organiseren wij binnenkort Live in the Living Room in een Wohnzimmer te Mönchengladbach. Dead Guitars-gitarist Kurt stond gisteravond bij één van onze favoriete hosts Willemien en Henk namelijk paf van het sluitende concept, de gepassioneerde aandacht en de mega-intieme entourage en bood – precies tegelijkertijd met zijn collega-gitarist Peter overigens - prompt zijn huiskamer aan.

Tijdens het adequaat ondersteunen van hun zanger Carlo van Putten horen zij voortdurend een speld vallen, waardoor de nuances en de subtiliteiten in de knap geconstrueerde zwaarmoedige eposjes van Dead Guitars nog beter hoorbaar worden. De dik veertig luisteraars houden hun adem in en durven hun zitvlak uit respect voor de muziek geen moment te verplaatsen in hun gladde opklap-stoeltje. Waar anders maak je zoiets mee?

De legendarische The Chameleons-zanger Mark Burgess staat ook perplex. Een paar uit Hengelo en Bremen (D) meegereisde fans fluisteren de organisatie na afloop in dat dit Burgess’ meest intieme performance is geweest van de afgelopen tijd. Zelf toont de door de wol geverfde Brit uit Manchester zich van zijn emotioneelste kant als hij Digging for Water speelt: een compositie die zijn vriend Adrian Borland speciaal voor hem had geschreven. Burgess had niet verwacht zo’n sterke Borland-sfeer aan te treffen in de tot kleedkamer omgebouwde werkkamer van Willemien en kan zijn huilspieren maar ternauwernood in bedwang houden. Het publiek geniet van deze primeur, hangend aan zijn lippen. En bij het duizelingwekkende Second Skin - misschien wel één van de beste Britsongs uit de jaren tachtig - hoor je iedereen denken: dit nemen ze mij nooit meer af.

Het internationale karakter van de avond wordt benadrukt door Chimney Brother Rik van den Bosch, die iedereen van zijn stoel doet tuimelen met een set breekbare americana waarin Neil Young, de jonge Dylan, Will Oldham , Johnny Cash en Muddy Waters zich verenigd lijken te hebben in een jonge blonde Hollander. Driftig fingerpickend en ferm zingend schotelt Van Den Bosch een portie persoonlijke, eigenzinnige blues- en countryliedjes voor waar je gewoon niet goed van wordt zo goed. Het applaus na het liedje over het meisje in de avondwinkel houdt dusdanig lang aan, dat de door Live in the Living Room doorgaans strak gehanteerde tijdslimiet ruim overschreden wordt. Weergaloos natuurlijk.