Mokumse verjaardag 

Te gast bij Rian Knop die Live in the Living Room als voorprogramma had gekozen voor de viering van haar verjaardag die om middernacht zou beginnen.

Arthur startte de avond met mooie, kleine liedjes over alledaagse gebeurtenissen. Lawaai in Diemen, drukte in een bepaalde Amsterdamse straat om de hoek, of gewoon huiselijk een Pyjama Day bezingend. Mooie stem boven zorgvuldig gitaarspel. De drie heren van Shlatman met voorman Hans Schlatmann traden aan met een jongensachtige bravoure (deed soms beetje onwillekeurig denken aan Peter Koelewijn). Gesterkt door een grote schare opgekomen fans gaven ze een paar puike recht-toe-recht-ane Nederrocknummers ten gehore. JP den Tex leek af en toe wel JP den Text. Met allerhande - waar gaat dit over? :-) - verhalen leidde hij zijn liedjes in en bracht je overal - zoals in Imola, Rembrandt en dan weer op Sicilië met een mooie maar enigszins onbetrouwbare deerne. Er viel soms zoveel te zeggen dat JP tot wel 2 keer toe zijn ingezette nummer onderbrak om ons toch nog even de juiste nuance van het verhaal op het hart te drukken. Kleurvol, dat wel.

In de pauze kondigde zich getuige de overdaad aan taart, hapjes, drank, etc. pas goed de naderende verjaardag van Rian aan. Fantastisch natuurlijk, en het leek ook zijn uitwerking niet op de artiesten gemist te hebben, want de tweede helft was van alle drie de acts van vanavond behoorlijk veel losser en sterker dan de eerste soms wat onwennige helft. Arthur zette af en toe eens stevig aan en liet horen hoe groot zijn longinhoud eigenlijk wel was. Ook leken zijn nummers nu soepeler van de gitaarband te rollen, alles naar steeds groter wordende tevredenheid van het aanwezig publiek. Ook Shlatman kletstse er nog eens goed in, met een grappig nummer over (vrij vertaald) ‘zat ik maar weer eens bij mama met mijn favoriete zaterdagavond TV-programma’, Rotzooi en als afsluiter een nummer dat een dag later als sluitstuk op hun nieuwe cd zou gaan verschijnen: het poëtische Kaartenhuis. 

JP dook nog eens een paar centimeter dieper in zijn oude jassen van nummers, waardoor het hem allemaal nog beter paste en nog beter uit de verf kwam. Zijn stem werd sterker, zijn grimassen scherper: hier was iemand aan het werk die zich had overgegeven aan de intimiteit van Live in the Living Room en iedereen besloten had deel te maken van zijn beste kant.

Na afloop was het bijna als vanouds veel ‘oh’s’ en ‘ah’s’ over hoe leuk het wel niet was, mensen die zeker weer komen, artiesten die zeker nog eens willen komen spelen: een inmiddels herkenbare reactie na een avondje Live in the Living Room. Arthur verkocht cd’s als warme broodjes en de door Shlatman rondgedeelde lijst om je e-mail adres op te vermelden voor nadere info stond bomvol.

Prima avond weer dus - die nog lang niet voorbij was, want geruisloos overging in de verjaardag van Rian. Gefeliciteerd!