 |
|
De 9e editie van Live in the Living Room.
Hosts: Willemien Spook en Henk de Beer, Kleverparkweg 52, Haarlem.
Het programma van deze opnieuw zeer geslaagde avond was:
- Mark Ritsema van Spasmodique
- Maaike Borst, en
- Kevin Hewick, speciaal voor ons helemaal uit Engeland gekomen!
Opnieuw een memorabele Live in the Living Room
  
Mark Ritsema
Gedurende de jaren tachtig tot aan het begin van de jaren negentig geniet de Rotterdamse groep Spasmodique tot in Oost-Europa de cult-status van één van de meest intense live-bands. 'Het gevoel van intensiteit en beklemming waar je na een concert nog dagen mee rondliep', aldus muziekjournalist Peter Bruyn in 'zijn' voorwoord van 20 jaar Spasmodique, From the Cellar of Roses.
Naast Spasmodique deed Ritsema tal van projecten, met bands als The Bride, Blues Massacre dat met twee zangers en een schreeuwende harmonica in hun gelederen de 'Blues' elementair en rauw vertolkte en je mee terugnam naar de hoogtijdagen van the Cream, Blue Cheer en Captain Beefheart. Dit Rotterdams kwintet wist een behoorlijke live-reputatie op te bouwen in Nederland in de jaren 1993/1994. Met een demo werden zelfs tot in de Verenigde Staten zeer positieve reacties uitgelokt. Een ander project was Cobraz in een bezetting van piano, contrabas en percussie met een losse, bijna jazzy aanpak van Ritsema's nummers. Naast de nummers van Ritsema werd ook een aantal gemeenschappelijke favorieten aangepakt van bijvoorbeeld Burt Bacharach en Bob Dylan.
Een paar jaar later (1999) zien we Ritsema in de weer met M.R. & Trio Raskolnikov. De groep werd de huisband van het Radio Rijnmond programma Studio Gloria.
Met de Engelse beeldend kunstenaar Craigie Horsfield (installaties met klank en muziek) maakt Ritsema ongeveer negen uur geïmproviseerde muziek opgenomen. Dat onder meer in Stuttgartt en London exposeert. Met The Flatland Kings Western Swing wordt het idioom van het muziekgenre uit Texas en Oklahoma van de jaren dertig en veertig onder de loep genomen. Hoewel de muziek in die tijd vak hillbilly en later country-muziek genoemd werd, waren de musici van deze groepen vaak de meest innovatieve van hun tijd. Sterk onder de invloed van de big bands en bebop, maar ook de voorlopers van de elektrische blues en rock&roll. Breakdown fiddling, dixieland jazz, bebop, polkas, countryblues, waltzes en bigbandmuziek zijn er allemaal in terug te vinden.
Uit een artikel van Peter Bruyn van Haarlemsch Dagblad van 20 december 2002:
Ze zijn weer terug, de Rotterdamse overrompel-rockers Spasmodique. Met een nieuw album - 'From Villa Dilerium' - en een nieuwe tournee (…) Spasmodique stond voor huiveringwekkend intense rock - destijds vaak vergeleken met (…) Nick Cave en The Swans, met Ritsema als een bijna manische underground-Elvis. De nieuwe plaat klinkt lichter, helderder, melodieuzer; maar daarom niet minder doorleefd en intens. 'Nostalgie is ver te zoeken op 'From Villa Dilerium'. Ritsema: "Ik wil nu ook niet meer dreigend rochelen. Ik wil gewoon met mijn eigen stem zingen."
  
Maaike Borst
Haarlem, 1984. Een stem schalt door de huiskamer. Laag, rauw en brommend. Vader en moeder zingen mee met ‘Tom Traubert's blues’ van Tom Waits. ‘Waltzing Mathilda, waltzing Mathilda.’ Maaike is zes jaar oud, samen met haar broer rent ze gillend de kamer uit. ‘Nee, niet alweer die verschrikkelijke Tom Waits!’
Maar de opvoeding werkt. Jaren later bekeren Maaike en haar broer al hun vrienden tot de man met de doorrookte whisky-stem, of ze het nu willen of niet.
Later komen de andere mannen om de hoek kijken. De woede van Nick Cave, het verdriet van Leonard Cohen, de romantiek van Neil Young, het verscheurde van Kurt Cobain. En dan is er ook nog zo’n gekwelde vrouw: P.J. Harvey.
Maaike verruilt haar saxofoon voor een gitaar en begint voorzichtig te zingen. Op de muziekavonden van school speelt ze haar eerste eigen liedje.
De studie brengt Maaike in Groningen, stad van Vera, punk en rock ’n roll. Ze woont in een zeventiende eeuws gasthuis. Plek van nonnen en monniken, en de arme mensen die er werden opgevangen. De verhalen zijn bijna tastbaar. Verhalen van mensen die worstelen, kruipen, die strijden om te overleven. Daar ontstaan de echte liedjes.
Haar eerste echte optreden is in De Buurvrouw, haar oude stamkroeg in Amsterdam. Maaike plaatst zich voor de halve finale van hun singer/songwriters wedstrijd: De Bronzen Buurvrouw. Ze is een beetje schor die avond. ‘Ik wist niet dat jij zo’n doorrookte whisky-stem had’, zegt een vriend achteraf. Overdreven natuurlijk, maar een groter compliment had hij haar niet kunnen geven.
 
Kevin Hewick
In his own words: I must be one of the ultimate "I could write a book about it" people... but I don't think I ever will because who'd want to read it ? Then again you are reading this so...
So there came the inevitable guitar and, after making rather slow and poor progress at learning to play it, some very ramshackle bands with school friends. My five year spell at Countesthorpe College sent me totally off or on the rails, depending on which way you look at it... We're all haunted by our Schooldays and adolescense, sure, but Countesthorpe was just mind blowing and my experiences there set me on the course I still follow to this day.
Joy Division, New Order and Adrian Borland
From Countesthorpe to the dole to working in a social security office was hardly a thrilling transition. Fortunately parallel to these depressing personal events PUNK ROCK came to save-or was it deprave- my soul !! So I did lots of tapes in my bedroom and sent them off to various labels and one of them appealed to Tony Wilson and before I knew it the Joy Division obsessed bedroom tape maker I was became a Joy Division support act.
I suppose this is the greatest of the...er..."Kevin Hewick myths" that is actually true...my first ever recording session was with Hook, Morris and Sumner a month after Ian Curtis's death. Totally unrehearsed, and with me in awe of the former Joy Divisioners, the session wasn't a great success.
Kevin aslo recorded an EP with the late Adrian Borland, frontman of The Sound. In February 2001, he played on the Adrian Borland tribute concert in Het Patronaat in Haarlem.
Good times at Factory
I had some good times at Factory-playing in Finland and Sweden was wonderful- touring with Durutti Column was fantastic- the pleasure of getting to know (a bit) people like Vini Reilly, Peter Hook and even, sometimes, Tony Wilson was fab gear...but things like the "Joy Division" session, the live "Factory Quartet" LP with tracks chosen against my wishes) and the almost 100% critical crucifixion I got in the national rock press (maybe better than the 100% ignoring me they do now !) made my "square peg in a round hole" departure from Factory inevitable...and so I "defected" to Cherry Red and got things like an album and a single and an EP out really quickly and watched them sell really slowly and...lost my way - artistically and personally.
I call it my "black hole period." I sincerely hope that you never have a "black hole period."
If you ever do...all I can say is...try to hang on...try to survive it...even if it takes years...
I never dreamed I'd write again, perform again, make records again- but I have, and I am...even if it is on a far more modest scale than my Factory/Cherry Red past. For the thousandth time I must say what I do now is far more focussed, far more interesting than what I did then. I clawed myself out of the "black hole" in my own curious way, but in the end I did it...
 
Rick Treffers
...And co-organisor Rick played a few tunes, especially for our hostess Willemien and our guest-friend from the UK. "Andalusia", in preparation of the tour in Spain: WAY TO GO, Rick!
| |
| |
|
| |